| Toey's profileSiR KeaNo online spacePhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
16 August สุดสาย ปอ. 44ปอ. 44 นี่เป็นรถเมล์สายที่นั่งบ่อยที่สุดเท่าที่จำความได้ เมื่อรวมเวลานอนหลับทั้งหมดบนรถเมล์สายนี้ก็น่าจะปาเข้าไปประมาณร้อยกว่าชั่วโมงได้ แต่ถึงจะหลับยาวขนาดไหนก็ไม่เคยเลยไปจนถึงสุดสายสักที (ฮา)
แล้วก็มาถึงโอกาสที่จะได้นั่งไปจนถึงสุดสายที่ท่าเตียนจนได้ เป็นงานจากที่มหาวิทยาลัย ให้ไปเข้าชมสถาบันพิพิธภัณฑ์การเรียนรู้แห่งชาติ หรือเรียกง่ายๆ ว่ามิวเซียมสยามแล้วกัน
เริ่มออกจากบ้านตั้งแต่เก้าโมง กะว่าหลับสักชั่วโมง ตื่นมาคงถึง ที่ไหนได้ล่อเข้าไปสองชั่วโมงกว่าจะถึง เพื่อนที่นัดไว้ก็ต้องรอกันไปยาวทีเดียว ฮ่าๆ
 แวบแรกที่เห็นตึกก็คิดไว้เลยว่าข้างในคงจะออกแนวน่าเบื่ออยู่เหมือนกัน จนกระทั่งพนักงานเรียกเข้าห้องชมภาพยนตร์
แหม่...มันไม่ธรรมดาจริงๆ จอฉายนี่มันบิดเป็นเกลียวอย่างกับ DNA ดูทันสมัยมากๆ เป็นการแนะนำตัวละครหลักทั้ง 7 ตัว ซึ่งจะได้เจอในส่วนของนิทรรศการด้านในต่อไป
  พอออกจากห้องฉาย เปิดมาก็เป็นห้อง "ไทยแท้" ซึ่งก็ต้องบอกว่ามันไทยจริงๆ โคตรไทยเลย ไม่มีเฟคอะไรให้ดูดีทั้งสิ้น รถเข็นขายส้มตำนี่ก็เหมือนที่เห็นตามถนนทั่วไป มีสติ๊กเกอร์ลูกทุ่งแปะ ถุงก็อปแก๊ปจาก Tops ฯลฯ เรียกได้ว่ามันเป็นความเป็นไทยของแท้ในสังคมของเราอย่างแท้จริง
 เมื่อขึ้นมาชั้นสองก็มีตำนานของสุวรรณภูมิให้ได้อ่านกัน บ้างก็เป็นสิ่งที่ไม่เคยรู้มาก่อน ไอ้ตอนแรกก็อ่านพอขำๆ คิดว่าคงเป็นตำนานแบบขำๆ เช่นกัน แต่พอเดินเข้าไปข้างในมันดันมีข้อมูล รายละเอียดแบบเจาะลึกมาก รวมถึงโครงกระดูกมนุษย์โบราณอะไรต่างๆ ซึ่งน่าสนใจทีเดียว
ที่เด็ดก็คือมีการให้ข้อมูลแบบ Interactive มันเจ๋งมากๆ คือจะให้ไปยืนหน้าโลงศพของเจ้าหญิงอะไรสักอย่างเนี่ยแหละ จำชื่อไม่ได้ ซึ่งอยู่ในสมัยโบราณ เจ๊แกก็จะคืนชีพจากหลุมศพขึ้นมาเล่าเรื่องสมัยก่อนให้ฟัง ที่เด็ดก็คือ...ไม่ใส่เสื้อในครับ ! (แต่ไม่มีใครร้องอรูยยย เพราะว่าเจ๊แกค่อนข้างแก่แล้ว) นั่นแสดงให้เห็นถึงความตั้งใจในการถ่ายทำสารคดีชุดนี้อย่างสูง
  ตรงนี้ก็มีเกมขุดซากของเก่าให้เล่นกันด้วย ก็เอาแปรงไปปัดๆ แล้วก็จะค้นพบเศษซากอารยธรรมต่างๆ ให้ความรู้ไปด้วย
  ห้องถัดๆ มามันจะเป็นการแสดงถึงประวัติอันยิ่งใหญ่ของดินแดนสุวรรณภูมิ สถาปัตยกรรม ชาวต่างชาติในสมัยนั้น ฯลฯ เยอะแยะมากมาย ให้เล่าทั้งหมดคงจะไม่หมด แต่ที่จะนำมาเล่าก็คือความประทับใจที่ได้เจอดาราที่ชื่นชอบในสมัยเด็ก นั่นก็คือ...
 เจ้าฉงายจากเรื่องเจ้าขุนทอง ตอนเด็กๆ ติดมาก รายการนี้ อยากจะขอเข้าไปถ่ายรูปด้วยอยู่เหมือนกัน แต่คนเยอะ สาวๆ ที่มาเข้าชมก็เยอะ อายเค้า
นี่ถ้าตอนเด็กๆ มาเห็นภาพแบบนี้อาจจะร้องไห้ได้เลย เพราะตุ๊กตาหุ่นเชิดนี่มันก็เหมือนคนตุ๊กตาควายที่โดนคนโรคจิตเอามือเสียบตูดธรรมดาดีๆ นี่เอง ฮือๆๆ
  ห้องต่อมาจะเป็นการโชว์อาวุธ การทำสงครามต่างๆ ของประเทศไทย มันมีเกมยิงกองทัพพม่าให้เล่นด้วย สนุกไม่สนุกก็ดูรูปสหายหลี่ที่กำลังโขยกปืนใหญ่อย่างเมามันส์ดูกันเอาเอง
 ถัดมาก็จะเป็นแผนที่โบราณต่างๆ ส่วนใหญ่ก็จะเป็นแผนที่สยามที่จัดทำโดยชาวต่างชาติ บางทีรูปทรงมันก็ดูตลกๆ แต่ก็เข้าใจ ฝรั่งมันวาดขวานไม่เก่ง กร๊ากกก
 หลังจากนี้ก็จะแสดงสภาพสังคมไทยในยุคที่เริ่มเจริญแล้ว มันมีอะไรให้ดูเยอะแยะมากเลย ทั้งวิถีชีวิต ข้าวของเครื่องใช้ ของเล่น ฯลฯ ซึ่งทุกอย่างก็ไปหยิบ ไปเล่น ไปนั่ง อะไรได้จริงๆ ทุกอย่างไม่มีป้ายเขียนว่า "ห้ามจับ" อยู่เลย นับได้ว่าเข้าทาง เพราะถึงจะมีป้ายห้าม ก็กะมาเล่นเต็มที่อยู่แล้ว ฮ่าๆ ว่าแล้วก็จัดไปชุดใหญ่...
  โทรศัพท์มีสองแบบ ก็เล่นมันทั้งสองแบบเลย
  ฉากของช่อง 4 บางขุนพรหม โบราณได้ใจมาก จึงขอถ่ายไว้หลายๆ รูป
 ห้องนี้นี่ชอบมาก เป็นบาร์ในไทยที่ได้รับอิทธิพลตะวันตกมาเต็มๆ น่าจะราวยุค 70-80's โดยส่วนตัวก็ชอบยุคนี้อยู่แล้ว มันคลาสสิคดี จึงได้เดินในห้องนี้นานเป็นพิเศษ สำรวจทุกซอกทุกมุม แล้วก็ค้นพบสิ่งที่น่าตกตะลึงที่สุด...ขวดโค้กซีโร่ !!! นับเป็นการค้นพบครั้งยิ่งใหญ่ทีเดียว ต่อจากนี้ประวัติศาสตร์จะต้องบันทึกไว้ว่าโค้กซีโร่มีตั้งแต่เมื่อ 20 กว่าปีก่อนแล้ว
แล้วก็ครบทุกห้องจนได้...
ก่อนออกจากโซนนิทรรศการ ก็จะมีคอมพิวเตอร์ให้มาเขียนว่า หากเป็นนายกฯ อยากทำอะไร ซึ่งแม้จะเขียนได้จังไรขนาดไหนมันก็ขึ้นจอใหญ่ให้ นับว่าสนุกมาก
ถึงตรงนี้ก็อยากจะบอกใครก็ตามที่มีโอกาสได้มาอ่านว่า หากวันไหนว่างๆ ไม่รู้จะทำอะไร ก็แนะนำให้ไปดู ไปเดินเล่นพอเพลินๆ สัก 1-2 ชั่วโมง ได้ความรู้กลับบ้าน รับประกันยังไงก็คุ้ม เพราะทุกอย่างนั้นฟรี !
ส่วนใครที่ต้องการสัมผัสบรรยากาศเด็กนักเรียนไปร่วมเดินด้วยนั้น ก็แนะนำเวลาประมาณบ่ายสามเป็นต้นไป รับรองเด็กเดินกันฮึมทั้งชายและหญิง ใครชอบแบบไหนก็เชิญตามสะดวก
 ย้ำอีกครั้ง พิพิธภัณฑ์นี้ชื่อว่า "สถาบันพิพิธภัณฑ์การเรียนรู้แห่งชาติ" หรือ "มิวเซียมสยาม" โลโก้ก็อย่างที่เห็น คล้ายๆ ปักกิ่ง 2008 ราวกับว่าลอกกันมายังไงยังงั้น
 ส่วนนี่ก็คือแผนที่ จะเห็นได้ว่าตัวมิวเซียมสยามนั้นถูกล้อมรอบไว้ด้วยโรงเรียนถึงสามโรงเรียนด้วยกัน ช่างเหมาะกับการเป็นแหล่งหาความรู้จริงๆ อันนี้ปริ้นท์แล้วพกไว้รับรองไม่หลงแน่นอน
แล้วการนั่งรถ ปอ. 44 ในครั้งนี้ก็จบลงด้วยความรู้สึกดีๆ อย่างที่ไม่เคยได้รับมาก่อน บางครั้งการนั่งรถเมล์แล้วลงป้ายที่ไม่คุ้นเคยก็มักจะให้ประสบการณ์ใหม่ๆ อย่างนี้เสมอละ ฮ่าๆ TrackbacksThe trackback URL for this entry is: http://sirkeano.spaces.live.com/blog/cns!68F872739DF9C9B3!1604.trak Weblogs that reference this entry
|
|
|
